Summer! Summer! & Summer

                     ซัมเมอร์ที่สนุกสนาน และก็จะเหมือนกับวันเก่าๆเมื่อหลายสิบปีก่อนทุกวันนี้มีแต่ความวุ่นวายไม่รู้จบ
 แต่้ช่างเขาเถอะพวกเขาก็พี่น้องเรา
พวกเขาเกือบทุกคนล้วนเป็นสหายของเราถ้าไม่รักกันใครจะมารักเ้รา
 ที่สำคัญผมคิดอยู่เสมอๆว่าถ้าเราไม่ทำอันตรายพวกเขาพวกเขาก็ไม่ทำอันตรายผม

 

                      วันนั้นเป็นวันที่ผมเดินทางเข้าม.รามได้ทุลักทุเลมากที่สุดเท่าที่เคยเป็นแต่ถ้าให้พูดตรงๆ ก็คือผมถึงขนาดต้องปีนรั้วเพื่อเดินทางเข้าไปเรียนเลยทีเดียว

               พูดรุ่นพี่พวกผมเมื่อ 30 ปี(นับตั้งแต่วันที่ 24 มีนตาคม) ที่แล้วก็มีชะตากรรมแบบเดียวกับพวกผมแต่พวกรุ่นพี่ที่หนักกว่ามากนัก

                    ขอบคุณรุ่นพี่รามทุกๆคนที่ร่วมกันสร้างหน้าให้รามกลายเป็นหนึ่งในสถาบันที่ให้โอกาสทางการศึกษามากกว่ามหาลัยอื่นๆ

           นับว่าเป็นการเดินทางครั้งใหญ่มากโดยที่ผมเห็นกับตา
           ผมล่ะเซ็งที่โรงพิมพ์มันปิดผมเลยเซ็งเพราะผมมารามและคว้าน้ำเหลวกลับบ้าน  และแถมหอสมุดไม่ให้ผมเข้าเพราะผมใส่ขาสั้น เสื้อกล้าม(ถึงแม้จะใส่เนื้อนอกแล้วก็เหอะ)       

บรรยากาศตรงหน้าราม

นี่ก็แดง

ป้ายหน้าม.ก็แดง

โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอดแดงทั้งแผ่นดิน

เอาเถอะๆนับว่าเป็นเหตุการณ์อีกหน้าหนึ่งในหน้านี่ที่ผมสะเหร่อเป็นนักข่าวจำเป็น

                                                          ด้วยความเคารพแด่เพื่อนร่วมชาติ

ธนคลัง สินทรัพย์แสน