คริสต์มาสเพิ่่งผ่านพ้นไปไม่ถึง 5-6วันก็ปีใหม่อีกแล้ว
ทุกๆคนก็มัวแต่ยุ่งกับการเดินทางไปนู่น ไปนี่ ไปนั่น ไปโน่น และแน่นอนผมก็ไป สถานที่ๆมีชื่อเสียงมากที่หนึ่งของเมืองย่าโมคือ ไร่ Jim Thompson
ประวัติคร่าวๆคือเขาเป็นชาวอเมริกันที่ถูกส่งมาทำงานทำภารกิจร่วมกับหน่วยเสรีไทยสู้กับประเทศอักษะและฟื้นฟูสถานฑูตอเมริกาประจำประเทศไทย
และท่านชื่นชอบประเทศไทยมากจนเมื่อสงครามโลกครั้งที่ ๒ จบลงเขากลับไปที่อเมริกาเพื่อทำการปลดประจำการตนเองและกลับมาอยู่ที่เมืองไทย
และเขาก็หายตัวไป..............
เดินทางเข้าไปลึกมากๆ 23 กิโลเมตร ตอนแรกก็นึกว่ามันจะใหญ่ที่ใหนได้สู้โชคชัยไม่ได้เลย
แต่พูดถึงการลงทุนนี่เขาทำได้ไม่แพ้โชคชัย
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย โดยเฉพาะผลไม้แปลกๆ ซึ่งทำผมตกใจมาก
ต่อไปคือการนั่งรถมาลัยชมดอกทานตะวัน ตอนเช้าจะเปนเวลาที่ดอกทานตะวันจะสวยที่สุดล่อเอาคนบนรถมาลัยเกือบทุกคนอ้าปากหวอและร้องประสานเสียงว่า "โอ้โห อู้หู อี้หยี(เซ็นเซอร์วันละนิด จิตแจ่มใส)"
ถึงลานช็อปปิ้งแล้วเย่
หลังจากนั้นผมก็ลงไปช็อปปิ้งโดยเฉพาะไอ้ที่อยู่บนนิ้วผมนั่นไม่ใช่ส้มจิ๋วนะครับแต่เป็นฟักทอง
เดินไปอีก200เมตรจากลานช็อปปิ้ง ก็ถึงหมู่บ้านชาวอีสาน........แหมบักจิมแกชอบอะไรอย่างนี้ไม่เลวนะเนี่ย เห็นยังงี้แล้วนึกถึง มาร์ติน วีลเลอร์(Martin Wheeler........ผู้ดัดล้อ???)อ๋อไม่ใช่ชื่อเขาอาจจะแปลว่าพวงมาลัยก็ได้ใครจะรู้
โอ้โห ทุ่งเหลืองอร่าม
ฟังทองเรียงกันเป็นแถวเพื่อเวียนเทียน
เอ๊ยให้พวกเราถ่ายรูปกัน
ต่อไปเราก็จะเริ่มโครงการไปดูวิธีทำข้าวสารแล้วล่ะครับ
แหม.....พี่ไม่ต้องทักทายก็ได้........
สมัยพวกเราทุกคน(ที่เิกิดพ.ศ.2532)
เรียนหนังสือก็คงจะเคยเรียนหนังสือและคุณครูก็จะสอนเราเสมอว่าห้ามพวกเรากินทิ้งกินขว้าง
เพราะข้าวทุกๆเม็ดนั้นไม่ได้ทำง่ายๆถึงแม้จะมีเทคโนโลยีการเกษตร(สูงมากจนเกินไปมันก็ทำลายสิ่งแวดล้อม)ที่ช่วยบ้างก็เหอะ
จนผมได้มีโอกาสได้มาเรียนภาคปฏิบัติ
ก็วันนั้นแหละ
ฮึ่ยย่า
อ้อก่อนไปผมขอสาธยายเรื่องห้องน้ำที่นี่หน่อย....ที่นี่หรูมาก
และมีคนแอบบ่นแบบลวกๆว่า
"ของที่นี่โคตะระแพงเลยข้าเป็ผู้สูงอายุขอยื่นบัตรผู้สูงอายุลดราคาได้ใหมเนี่ย"
โหๆลุงที่นี่ไม่ใช้ผลิตภัณฑ์ของราชการนะครับ
สุดท้ายผมก็นำเสนอชิ้นสุดท้ายก่อนไปละกัน
ลาก่อนค่อยเจอกันใหม่
.jpg)
